اينكه مديران نه چندان محترم و با شعور سعي مي كنند تا با حربه ي پول، كارمندانشون رو وادار به ادامه ي كار كنند براي من هنوز جا نيفتاده. اين نوع نگاه در سيستم هاي ايراني علي الخصوص كه توانايي فرد با پولي كه به دست مياره سنجيده ميشه رايجه. هرچند بيشترين پول ها رو خود مديران كسب و كارهاي گوناگون به دست ميارن ... اين نشان دهنده ي لياقت كارمندان يا كارگران زيرمجموعه شون هم هست. حال اينكه در سطح جامعه ، كارمندان و كارگران از نوع زندگي سطح پاييني به لحاظ رفاه و سلامت روان برخوردارند و مديران ايشون با فاصله ي بسيار .... منتهي در اين بين افرادي هم پيدا مي شن كه براي پول كار نمي كنن و البته زندگي متفاوتي دارن و اكثرا بارها و بارها كارهاي متفاوتي رو تجربه مي كنن و اميدوارم اين افراد چنانچه صبر كنند به جايگاهي برسند كه اگر زيرمجموعه اي داشتند، اين زيرمجموعه حقوقي درخور كاري كه ميكنند دريافت كنند .... البته هنوز شخص بنده به چنين مجموعه اي برنخوردم لااقل دز ايران كنوني + نوشته شده در یکشنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۶ساعت 11:51&nbsp توسط MeMo |

مدیران موفق نظام های ناموفق می دونند چطوری باید احساساتشون رو بروز بدن در حالی که در باطن خلاف اون حس رو درک می کنند. بذارید ساده بگم: اونا خیلی راحت می تونن یه کارمند رو تا مرز خودکشی عصبانی و بیزار کنند از همه چیزش و در کوچکترین فاصله ی بعدی ... درست بعد از اینکه نفسشون حال اومد از موفقیتشون.. در حالیکه کارمند ناراحت تا مرض استیصال پیش رفته، به اتاقشون برن و آروم و ریلکس، این موفقیت رو جشن بگیرن. اون ها پلیدترین پاکی های پذیرفته شده در یک نظام استبدادی هستند. دوستی میگفت: اگر فلان شخص پولدار، به مجلسی وارد بشه و تو بدونی که یک دزده و تمام اموالش رو از راه دزدی و چپاول به دست آورده، باز هم جاش در صدر جلسه و احترام برش واجبه ... نظامی که حتی نظم رو در باطن خودش مجبور به تعاریف منحصر به خودشون کرده + نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان ۱۳۹۶ساعت 20:30&nbsp توسط MeMo |